بسم الله الرحمن الرحیم

 

   ۳.غَدَا تَرونَ اَیّامِی وَ یَکشِفً لَکًم عَن سَرائِرِِی ، وَ تَعرِفونَنِی بَعدَ خًلًو مَکانِی وَ قِیامِ غَیرِی مَقامِی(خطبه۱۴۹-وصیت نامه-نهج البلاغه)

    فردا[که در میان شما نیستم] به روزهای زندگی من می نگرید و اسرارم برایتان آشکار خواهد شد ، و پس از آنکه جایم را خالی دیدید ، دیگری بر جای من نشست مرا خواهید شناخت.(ترجمه ی دکتر علی شیروانی)[۱]
                                                    

 

                                              (در شناخت عصر خویش)

    این حدیث از امیرالمومنین(ع) حاکی از آن است که مردمان آن زمان حضرت علی(ع) را نشناختند و این فهم و معرفت و شناخت را حضرت به آینده موکول کرده است.
  
    واقعیت آن است که ما انسان ها خیلی از مسائل را در زمان خود نمی شناسیم.ما انسان ها حسن ، حسین و فرزندانش (علیهم السلام) را نشناختیم.واقعه ی کربلا را هنوز پس از گذشت قرون بسیار ، نشناخته ایم.

   برخی چون جبرا خلیل جبرا - مطابق قول شهید مطهری در جلد یک حماسه ی حسینی[۲] - گفته اند که فی المثل علی برای عصر خویش  ، زود بوده است.لکن باید دانست که علی (ع) برای عصرخویش زود نبود ، بلکه این مردم بودند که برای عصر و موقعیت خویش به تکامل نرسیده بودند.این زمان نیست که باید انسان شناس باشد ، بلکه این انسان است که باید وقت شناس و موقعیت شناس باشد.و الا متضرر می گردند.
  
   (والعصر-۱- ان الانسان لفی خسر۲) خداوند در این آیات که توجه انسان را به ضرر و زیان خویش جلب می کند ، چرا به زمان قسم می خورد؟بقول عبد الله مستحسن باید از قرآن پرسید و حکمت (یسئلونک) های قرآن نیز شاید همین باشد.

   آری انسان اگر موقعیت و شرایط را درک نکند ضرر خواهد دید.مانند آن یار حضرت امام حسین(ع) که فرصت شناس نبود و از امام اذن خروج از اردو گرفت و زمانی رسید که کار از کار گذشته بود.
 
   علی(ع) را نیز مردمان زمانش نشناختند و نه حتی تلاشی در شناخت او کردند که از سر آگهی نداشتند و از ارزش معرفت به علی چیزی نمی دانستند.و علی بن ابیطالب(ع)  این را آگاه بود ، از شناخت مردمان نسبت به خود آگاه بود.لذا است که می فرماید:
   غَدَا تَرونَ اَیّامِی وَ یَکشِفً لَکًم عَن سَرائِرِِی ، وَ تَعرِفونَنِی بَعدَ خًلًو مَکانِی وَ قِیامِ غَیرِی مَقامِی.....

  البته امروز ادعا نمی کنیم که در قردایی هستیم که امام(ع) گفته است.چرا که هنوز تراب را ندانسته ایم که علی او را به فرزندی گرفت و ابوتراب شد.هنوز غربت حسن را نیافته ایم که شد ابی الحسن!
  
------------------------------------------------------------------------------------------------------------

   پدر خاک! پدر غربت! شهادتت مبارکت باد!
   تا آخرین لحظات عمرت ، ترس دین داشتی! امام رستگاران بودی و خود را رستگار ننامیدی!
   هنگام شهادت فرمودی: فزت ورب الکعبه...به پروردگار کعبه رستگار شدم.
   رستگاریت مبارکت باد!

------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 [۱]نهج البلاغه-دکتر علی شیروانی-نسیم حیات-۱۳۹۰-ص۲۴۸
 [۲]حماسه ی حسینی-علامه شهید مرتضی مطهری-صدرا-۱۳۹۰-ج۱-ص۱۴۹
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
  (حمیدرضامیررکنی)